Cóż? Kraj lasu, piasków, błota, ubogiego ludu; mosty drżące i pogruchotane, groble, po których jadąc, trzeba zębami dzwonić ze strachu, żeby się wszystkie kości nie potrzaskały, lasy smutne, sosnowe, sosny nawet rachityczne, garbate, kulawe, pełno korzeni na drodze, brody niezmierzone, piaski nieprzejechane, czasem krzyż na rozstaju, stara cerkiewka podparta na kulach, mogiłki z domkami na grobowcach przypominającemi pogańskie czasy... A wioski? - chaty do połowy w ziemi, lud chudy i na pół nagi... (Józef Ignacy Kraszewski; 1840r)
Zobacz film ze ścieżki przyrodniczej "Spławy" w Poleskim Parku Narodowym z naturalnymi odgłosami i śpiewem ptaków. Zdjęcia: Waldemar Wójcik.
Obejrzyj pokaz zdjęć z Poleskiego Parku Narodowego. Muzyka: Edward Akulin "Moja kraina". Zdjęcia: Michał Wójcik.
Polesie to kraj bagien i rozlewisk, kraj lasów, głównie borów sosnowych oraz kraj błot. Specyficzne warunki naturalne spowodowały, że przez całe wieki Polesie było samowystarczalną bagienną wyspą, o bardzo ograniczonych kontaktach ze światem zewnętrznym. Część wiosek dostępna była jedynie zimą, kiedy zamarzały bagna. Wyjątkowa izolacja zewnętrzna potęgowała charakterystyczną dla społeczności ludowych izolację wewnętrzną - zamknięcie w obrębie własnej grupy i własnego miejsca zamieszkania. Polesie, jakby zapomniane, żyło własnym życiem, którego rytm był silnie uzależniony od rytmu przyrody.
Pińsk położony jest na Polesiu przy ujściu rzeki Piny do Prypeci. Pierwszą wzmiankę o Pińsku znaleźć można w latopisie Nestora "Powieść minionych lat". W XII i XIII wieku miasto było stolicą księstwa będącego we władaniu dynastii Ruryrkowiczów. W 1241 roku przeniesiona została tutaj z Turowa siedziba diecezji prawosławnej. Około 1341 roku księstwo zostało włączone do Wielkiego Księstwa Litewskiego.